Hangoak eta hemengoak

Erabiltzailearen aurpegia
Eder Merino, irakaslea

Gure abizena nondik datorren badakigu; nongoak garen azpimarratzen dugu eta ingurukoak nondik datozen ederki ziurtatzen dugu. Naturalki. Kontzienteki. Hangoak eta hemengoak. 

Pertsonen nortasuna definituko balu bezala erabiltzen dugu jatorria, eta arriskutsua bilakatzen da aurreiritziak elikatzen ditugun heinean; kanpokoak eta bertakoak sortzen direlako eta “hangoak” despertsonifikatzen ditugulako. Baina noiz bihurtzen da hango bat hemengo? Kanpoko bat bertako? 

Lanpedusako oihuak mututu zituzten; gure telebistetako parrilletatik desagerrarazi, eta orain isilean ari dira odolusten. Oskorrik ondo baino hobeto erakutsi zi­gun zenbatzen; egunean behin gosaltzen dugu, bi dira norbait ezagutzean ematen ditugun musuak, hiru ziren ipuineko txerritxoak, eta bost mila, joan den urtean mediterraneo itsasoan ito ziren “hangoak”. Adioaren aingura pisutsuagoa da bestaldean ongi etorririk ez dagoenean eta horrela urperatu ziren bost mila istorio. Bost mila. Isilean. Zenbaki baten atzean gutxietsita. Eta gu bitartean, he­men, telebistak esandakoa irensten eta gure kontzientzia “mute”-n jarrita;  jatorriaren aitzakiarekin despertsonifikatzen inoiz “han­go” bihurtuko ez garen ziurtasun osoarekin.