El catalá

Erabiltzailearen aurpegia
a: www.leonhunter.com

Katalana geure hizkuntza propioa da– dio Lluís Maicas-ek(1) . Hori ziurtasuna da, inorekin eztabaidatzeko prest ez nagoen ziurtasuna. Beste kontu bat da katalanaren osasun egoera geure etxean. Sinplifikatuz esango nuke, akademikoki hobeto dagoela, eta sozialki txartoago. Lehen kasuan, eskoletan ikasten delako. Bigarrenean, erabilera sozial oso murriztua egiten delako. Errepresio linguistikoaren urterik gogorrenetan, alderantziz zen. Eskoletan galarazita zegoen eta erabilera maioritarioa zen kalean, etxean eta komertzioetan.

Migrazio-mugimenduek, aldaketa demografikoek ez digute mesederik egin, alderantziz baino, kalte egin digute. Prozesu globalek ere ez digute lagundu. Eta administrazioaren parte hartzea –hauteskunde enuntziatuetatik harago– nostres deritzan kasuan– epela izan da, edo hotza, edo ez da existitu. Kontuan harturik hizkuntza –gure kasuan katalana– dela kulturaren funtsezko oinarria, hizkuntza propiorik gabe ez da kultura propiorik. Zeren hizkuntza ez baita kultura idatzia soilik, literatura, baizik eta identitatearen funtsezko arloa. Administrazioak katalanaren desagertzean lagundu egingo du, onartzen baditu hizkuntza propioa ikasteko salbuespenak, hau da, merituen eta eskakizunen arteko bereizketa konpontzea gerotik hurrengora uzten badu. Kultura sendoa eraikitzeko, hizkuntza historikoa indartu behar da, pertenentzia sentimendua kontsolidatu, geure identitatea ezagutzen lagundu. Kultura bat, hizkuntza gabekoa, errealitate objektiboaren apurketa da. Kimera hutsa.

 

 

(1) Última Hora egunkaritik jasoa; katalanetik itzulia.