Horrela sortu zen Emaus Gizarte Fundazioak eta Txorierriko Mankomunitateak bultzatutako kultura komunitarioko proiektu hau. Nomada Jaialdiaren eta GazteEkin-en esparruan, aspalditik lurraldean sareak eta konplizitateak ehuntzen ari dira eta. Proiektu hori ez zen zirriborroekin edo spraiekin hasi, pertsonekin baizik. Sondikako, Lezamako, Zamudioko eta Txorierriko beste herri batzuetako gazte talde batekin, hiri artearen aldeko apustua egiten dutenak, adierazpide, entretenimendu eta parte-hartze sozial gisa, eta gizarte-bazterketa egoeran eta Emauseko gizarte programei lotuta dauden pertsonekin, egunero eutsi, sortu eta amesten baitute.
Hainbat saiotan, ibilbideak, ametsak, errealitate konplexuak eta eguneroko garaipen txikiak aurkitu eta partekatu zituzten. Benetan balio duenaz eta aurrerantz bultzatzen duenaz hitz egin zuten. Auzokoa, etorkizunekoa, duintasunezkoa. Artea. Kalea. Kolore batek nola esan dezakeen hitzek batzuetan lortzen ez dutena. Grafitia, askotan kriminalizatua, zaintzarako, topaketarako eta besarkadarako aukera ere izan daiteke.
Prozesu horretan, gazteak ez ziren parte hartzaileak bakarrik izan, ekintzaileak izan ziren. Izan ere, Emausen uste dugu gazteak proiektu artistiko komunitarioetan inplikatzea herritartasun aktibo, kritiko eta konprometituaren aldeko apustua egitea dela. Bizi diren eta eraiki nahi duten munduari buruz esateko asko dutela onartzea da. Espazioa, konfiantza eta tresnak ematen zaizkienean, artea kanal indartsua bihurtzen da begiradak eraldatzeko, estereotipoak apurtzeko eta loturak sortzeko.
Bide kolektibo horretatik sortu zen diseinu artistiko partekatua, horizontaltasunetik eta errespetutik eraikia. Inor ez zen etorri inori erakustera. Pertsona guztiek ekarri zuten zerbait: esperientzia, intuizioa, memoria, gogoa. Eta elkarrekin obra bihurtu zuten, gaur egun Derioko Emauseko eguneko zentroan ikusi daitekeena, Butroi kaleko 5. zenbakian. Mural horrek, espazio bat apaintzeaz gain, istorio komun bat kontatzen du. Nahasketa, lankidetza, komunitate istorio bat.
Horregatik, proiektu hau pieza artistiko bat baino askoz gehiago da. Adierazpen bat da: kultura ez da gutxi batzuena, arteak ez du ulertzen ez oztoporik ez aurreiritzirik. Gazteak kolektiboki inplika daitezkeen guneak sortzen direnean, lehen distantzia baino ez zegoen lekuetan, zubiak agertzen dira. Belaunaldien arteko zubiak, errealitate sozial desberdinen arteko zubiak, adierazteko eta parte izateko eskubideari eusten dioten zubiak.
Txorierrin, grafiti batek ozen eta argi hitz egiten du, eta gogorarazten digu kultura komunitarioa ez dela programatzen, bizi egiten dela. Artea gizartea eraldatzeko benetako tresna izan daitekeela eta gazteak inplikatzea ez dela aukera bat, behar bat baizik, haien eskuetan — pinturaz zikinduta — lurraldearen etorkizuna ere marrazten delako.